တိုင္ရ ဦးမယ္ ေမေမ...

တိုင္ရ ဦးမယ္ ေမေမ...



ၾကယ္ရင္ထိုုး နဲ႕ မိေကာင္းကင္ေပါ့..

က်ေနာ့္ကိုု လက္ညိွဴးေငါက္ေငါက္ ထိုုး..

ေလ ွ်ာက္ေလရာ လမ္းမွာ..

လမင္းေတြ ရႈပ္ရွက္ခက္ေအာင္ ေျခြျပတယ္ေလ..



ေမေမ ေျပာတဲ့

ထမင္းဆီစမ္း ေရႊလင္ဗန္းကိုုေတာ့

က်ေနာ္ မေမ ွ်ာ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး..



အခုု က်ေနာ္..

ခနဲ႕ ျပံဳး ေတြ စုု ေနတယ္..



ေၾသာ္. ေမေမရယ္..

ပုုခက္လႊဲတဲ့ လက္ခေလးကိုု

သား ... တအား လြမ္းတယ္..။

ပန္းေတြ မပြင့္တဲ့ ကမာၻ





စစ္ခ်ီ စစ္ေမာင္းသံေတြနဲ႕..
မိုးေတြ ကိုယ္စီ ရြာ ၾကတယ္။
ေလဆန္မွာမွ လာဆံုရတဲ့အတြက္
ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။

မိုးကေလး အံု႕ေနတာကလြဲရင္..
ဘာကိုမွ ေမွာင္မေနခ်င္တဲ့ ေကာင္ဆိုေတာ့
နည္းနည္းေတာ့ ေျပာရခက္မယ္။

ဘယ္လိုလဲ..
ရစ္သမ္ မိခါမွ ေတးသာတယ္ ထင္တာလား.။
အဲ့လိုဆိုရင္ေတာ့..
ငါက စိုင္းသံ ဗံုသံ ေတြ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။

အခုေတာ့ …
ငါ့မွာ မရွိတဲ့ ရနံ႕ေတြကို ေတာင္း
ရာသီေကာင္းမွာ မွ ပြင့္ခ်င္တဲ့ ပန္းလွလွ ေလးေရ..

ဘာကိုမွ..မတတ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့လည္း..
ကိုယ့္လက္ ကိုယ္ျပန္ပိုက္..
ၾကယ္ကို ၾကယ္က တိုက္ ခ် သြားတဲ့ ည …
ငါ့ကမာၻဟာ. အ . လို႕ ေန တုန္း ကြယ္။

ခ်စ္သူလြမ္းဖို႕ ေဆာက္တဲ့ပံုျပင္





ညိဳ႐ံုပဲ ညိဳတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ တေလာကလံုးကို မ်က္ႏွာလႊဲျပီး ငိုေနတယ္။
ကဲ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ။ ဘဝ ဟာ စပ်စ္သီးတစ္ခိုင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ဝိုင္တစ္ခြက္ဆက္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူဟာ ငါ ပါ။ ဒါေပမယ့္ ‘ဝ’ လံုးကေလး ဝိုင္းေအာင္ေရးတာက အစ သံသရာကလြတ္ေျမာက္ေရးထိ အဆံုး လူ႕ေလာကဟာ ၾကိဳးစားစရာေတြ သိပ္မ်ားတယ္။ ထိပ္ထားရယ္ .. ငါ ၾကိဳးစားရဦးမယ္ေလ။
ေကာင္းကင္ကို ပ်ံတက္မယ့္ ငွက္ဟာ သူ႕အေတာင္ေတြကိုေတာ့ ဆန္႕ထုတ္ထားရမယ္ မဟုတ္လား။
တက္ကုန္႐ြက္ကုန္ ဖြင့္ျပီး ဒီခရီးကို ငါသြားရေတာ့မယ္ ။
ထိပ္ထားေရ…
ေနလံုးကေလးထမ္းျပီး အေနာက္႐ိုးမကေန ထြက္လို႕သြား
ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ပြင့္ခြင့္မရေတာ့တဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ .. ငါ ျဖစ္ရဲ႕ …။

လြမ္းသူ႕ပန္းေခြတစ္ခက္ကို
ထီးလိုမိုးျပီး
ေဟာ့လို ရင္ေကာ့ရဲပါတယ္
အဲ့ဒီေန႕က
မင္းအက်ၤ ီစေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ငါ .. ဆြဲကိုင္ထားခ်င္ခဲ့တာ…..။

အဲ့ဒီေန႕က
အလကၤာေတြေတာင္
ထမ္းပိုးခြင့္ မထိုက္တဲ့
ျမက္ပင္႐ိုင္းေတြရဲ႕ ဂီတေပါ့
တ႐ွပ္႐ွပ္နဲ႕ ကခုန္
မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းကိုေတာ့
နမ္းခြင့္ မပိုင္ခဲ့ဘူး။

အဲ့ဒီေန႕က
ေဟာ့ဒီလက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႕ ဆုေတာင္း
အဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႕ပဲ
ငါတို႕ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲ့ဒီေန႕က
စိုက္ခဲ့တဲ့ ပန္းေတြ အားလံုးလဲ ေသပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး
မင္းမျမင္လိုက္တဲ့ ငါ့ေျခလွမ္းေတြလဲ
ဒ႐ြတ္တိုက္ပဲ … ေသတယ္။

အေမက ေျပာတယ္။ ‘မာယာေတြ ရစ္သိုင္းထားတဲ့ ေလာကဓံတရားရဲ႕ ေအာက္မွာ ဘယ္လူသားမွ ဒဏ္ရာမကင္းဘူး’ တဲ့ ။ ဘဝက ခါးလိုက္တာ အေမရယ္။ မူးယစ္ရီေဝျပီး ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လုိက္ရင္ေတာင္
အမွတ္ထင္က်န္ခဲ့ဦးမယ့္ ဒဏ္ရာမ်ိဳးေတြ ေဟာ့ဒီေကာင္အတြက္ မ်ားေနျပီ။
တစ္ခ်ိန္က ‘ငါ့ ဘဝရဲ႕ လမ္းေတြမွာ ေတေလဘီလူးတို႕ ေစာင့္လိုက ေစာင့္ေစ’ ဆိုျပီး ဟစ္ေၾကြးခဲ့ဖူးတယ္။
တစ္ခ်ိန္က ႏွလံုးသားမွာ ႏွင္းဆီဆူးေတြ စိုက္ပ်ိဳးဖို႕… ေစတန္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္
႐ိုးသားစြာနဲ႕ ျငင္းခဲ့ဖူးတယ္။
လိႈင္းတေမာ့ေမာ့နဲ႕ ျမစ္ကမ္းကိုလဲ ဦးခိုက္ဖူးတယ္။
လက္ရာေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ညံ့ခဲ့လို႕ ကမာၻဦးေန႕ ရဲ႕ ပထမဆံုး ဆည္းဆာေရာင္နဲ႕ အတူ ငါ့အလြမ္းေတြ သမိုင္းဝင္ခဲ့ေသးတယ္။
ငံု႕လ်ိဳးေတာင္းပန္ခဲ့ဖူး သလို ကိုယ့္ရင္ ကိုယ္လဲ ေခၽြးသိပ္ဖို႕ ေမ့ေနခဲ့ဖူးတယ္။

လြင့္လြင့္ပါးပါး
ဒီဂ်စ္ပစီေကာင္ရဲ႕ ညဟာ
လမင္းကို ၾကိဳးစင္တင္ထားသလိုပါပဲ
အလင္းေတြ ညွီစို႕
ေခါင္းစိုက္ ငိုက္က် ေနခဲ့ ျပီ။

ေလေျပေထြးက အမ်ားသံုးဘာသာစကားနဲ႕ လာႏွစ္သိမ့္တယ္။ မေသခင္ေတာ့ ေမးသြားရဦးမယ္ေလ..။
အလြမ္းဆိုတာ ဘုရား႐ွင္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားတဲ့ ငရဲမီးေတာက္ေလာက္ ပူသလား။
ဒုကၡကို ေဟာထားတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္မွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ငါျငိမ္းခ်မ္းပါရေစ..။

ထိပ္ထားေရ…
ငါ့ကို နားလည္ပါ
နား လည္ စမ္း ပါ….. … ။

နင္ ေစခုိင္းမွ ေျပာခြင့္႐ွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါဟာ ‘အ’ ေနတဲ့ ေကာင္ေပါ့။ နင္ေလွ်ာက္လမ္းခဲ့တဲ့ ေျမနီလမ္းေတြ …၊ နင္ လြမ္းတတ္တယ္ဆိုတဲ့ အလင္းေႏြးေႏြး အိပ္မက္ေတြ .. တစ္ေန႕မွေမ့လို႕ မရခဲ့ဘူး။
နင္ကေတာ့ စာသင္ခံုေထာင့္စြန္းမွာ ႏွင္းဆီေတြ လာလာစိုက္တဲ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေက်ာင္းသားေလးကို ေမ့ေနျပီလားလို႕ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္ျပီး စဥ္းစားဖူးတယ္။

လက္သန္းေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းက ေခါင္းညွိပ္ခဲ့တဲ့ သစၥာေတြ
ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႕ ျပိဳပ်က္သြားသလဲ….

နင္မစီးေတာ့ တဲ့ ဖိနပ္ကေလးလို သဲၾကိဳးျပတ္ေနတဲ့ ေကာင္ဟာ ငါပါ ထိပ္ထားရယ္…။

ငါ႐ြတ္ေလ့႐ွိတဲ့
နမိတ္ဖတ္ပံုျပင္ေတြ…
‘လ’ တျခမ္းပဲ ႐ြက္ထားတဲ့
ေကာင္းကင္ လကၤာေတြ
ထိပ္ထားရယ္…
မိုးခါးေရေသာက္ရတာလဲ .. ေမာတယ္။

ပူေလာင္အက္ကြဲေနတဲ့
ေျမမႈန္ေတြနဲ႕ ငါ့အိပ္မက္ကို ဖန္ဆင္း
မြန္းၾကပ္ ပိတ္ေလွာင္မႈဟာ
အခ်ိန္မၾကည့္တတ္တဲ့ ေဆာင္းတြင္းလိုပဲ
ထြက္သြားဖို႕ ေမ့ .. ေမ့ ေနတတ္တယ္ေလ။

ငါ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့
ဒ႑ာရီ တစ္ပိုဒ္မွာေတာ့
‘မီးခြက္ဆိုတာ အလင္းျပျပကိုလဲ
အာေခါင္မွာ ဆုပ္ကိုင္ရဲတယ္ ’ ….။

တကယ္ေတာ့
ငွက္ဝါေလးရဲ႕ သဲၾကိဳးျပတ္အိပ္မက္ေတြ
သန္းေခါင္ေတေလနဲ႕
ညညေတြ ဘီလူးဆန္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ
ငါ့ ရင္ဘတ္ေပၚ လက္ကေလးတင္
ေလာက ဓမၼမီးအိမ္နဲ႕
ရာဇဝင္ေတြ ခရီးဆက္ဦးမယ္။

ထိပ္ထားေရ …
မီးတပိုင္း ေရတပိုင္းနဲ႕
ငါ … ပစ္ ေပါက္ စိုက္ ပ်ိဳး
နင့္ အတြက္
ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ႐ွိ ခဲ့ ဖူး တယ္ … ။

လြမ္းခ်င္း(၁)




ဟိုးေ၀းေ၀း က
အိပ္မက္ေတြ ေပါ့...
ရီျပာ မႈန္းမႈိင္း
ျမဴေတြ ဆိုင္း ေန ဆဲပါ
ဒီလုိနဲ႕ ပဲ
ၾကက္ေျခခတ္ ေတြနဲ႕
ေဆာက္ ခဲ့ရ တဲ့ ျမိဳ႕ေလး
ခု ေတာ့.. စို႔ နင့္ ေန ႐ွာ ျပီ.....။

Pencil Portriat - 3



Title > wah lwin phoo
Type > human face





Title > akari mg
Type > human face

Pencil Portriat - 2



Title > Japanese Cover
Type > cartoon






Title > khine thaw hnin
Type > human face

Pencil Portriat - 1



Title > Wallpaper
Type > cartoon





Title > Initial
Type > human face

ပင္လယ္ထဲက ေလွ






လႈိင္းေတြက သူ႔ကိုယ္သူ ပင္လယ္ကေန ဆြဲမျပီး ေလွကေလးကို ခပ္ျပင္ျပင္း ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္။ဆတ္ခနဲ ေကာက္ထလိုက္တာက လြဲရင္..မမႈေတာ့ပါဘူးေလ။ဒီလိုနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္၊ အိပ္ယာထ လာခဲ့ရတာ အေတာ္ၾကာျပီကိုး။ သစ္ေနၾက ပင္လယ္ေရနဲ႕ပဲ လန္းဆန္းသြားေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ အိတ္ခြံထဲ မွာ ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္ခ်ပ္က ႏြမ္းခ်ိေနျပီ။ ဒါကိုပဲ သူက ျမိန္ေရ႐ွက္ေရ စားပစ္လုိက္တယ္။

ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကမ္းကို ျမင္ရမွာလဲ….. ခရီးသြား သေဘၤာတစ္စီးစီးေလာက္နဲ႕ ေတြ႔ရင္ေကာင္းမယ္။

ေမးခြန္းေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ကိုယ္သူ မီးျမိွက္ေနတယ္။ ျပီးမွ.. ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ကို မေက်နပ္သလို ၾကည့္ျပီး ေတာက္. တစ္ခ်က္ေခါက္လို္က္တယ္။ ပင္လယ္ကေတာ့ မုဆိုးဆန္ဆန္ ျပံဳးေနေလရဲ႕။


သူတို႔ ကုန္တင္သေဘၤာငယ္ေလး ပင္လယ္ထဲ စ၀င္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မုန္တိုင္းမိျပီး ျမဳပ္ေလသည္။

အျခားအေဖာ္မ်ားကေတာ့ မသိ။သူကေတာ့ စားနပ္ရိကၡာ တစ္သတၱာႏွင့္ ေလွငယ္တစ္စင္းကို သူ႔ သေဘၤာ ကပၸတိန္ဆီမွ လုယူကာ အသက္လု ထြက္ေျပးခဲ့သည္။ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္း ကိုမွ ေရးေရးမွ်ပင္ မျမင္ရေသး။ ‘အရာ၀တၳဳတိုင္း၌ အလ်ား၊အနံ၊အျမင့္ ႏွင့္ အခ်ိန္ ႐ွိသည္’ ဟု စာအုပ္တစ္အုပ္၌ သူဖတ္ဖူး၏။ ထိုသို႔ ဆိုလွ်င္ ယခု သူေရာက္႐ွိေနေသာ ပင္လယ္၏ အလ်ားတစ္ခုႏွင့္ ထိေနေသာ ကမ္းစပ္တစ္ခုသို႔ ေရာက္ရန္ အခ်ိန္မည္မွ် ၾကာမည္နည္း။သူ မသိ။ သူသည္ စတီဗင္ေဟာ့ကင္း မဟုတ္။ အိုင္းစတိုင္း မဟုတ္။ ရေလတစ္ဗတီ သီအိုရီကို သူမသိ။ သခ်ၤာ သေဘာတရား ကို သူနားမလည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤပင္လယ္ထဲ ၌ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနရသည္။

စတီဗင္ေဟာ့ကင္း ကိုယ္တိုင္ဆိုလွ်င္လဲ လြတ္ႏိုင္မည္မထင္။ သူက ေလွေလွာ္ဖို႔ရန္ ပင္ မတတ္ႏိုင္သည္ကိုး။ အိုင္းစတိုင္းကေတာ့ မေျပာတတ္။ သူေလွေလွာ္တတ္ေၾကာင္း သမိုင္းထဲ၌ ပါမလာ။ ေလာက၌ တစ္ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔ေသာ ကိစၥမ်ားသည္ သီအိုရီျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ခ်င္၍ မရ။ ထာ၀ရဘုရားသခင္ (႐ွိခဲ့သည္ဆိုလွ်င္) ကိုယ္တိုင္လဲ ဤလူ႔ကမာၻၾကီးအား သီအိုရီ မ်ား ေဖာ္မ်ဴလာ မ်ားႏွင့္ ဖန္ဆင္းခဲ့သည္ ဟု မၾကားဖူးပါ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ.. ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီပင္လယ္ျပင္ကေန လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မွ ျဖစ္မည္။ ဒါမွ သူအသက္ဆက္႐ွင္ႏုိင္မည္။ ေရႏွင့္ စားနပ္ရိကၡာကလည္းကုန္ခန္းလုျပီ။


မယ္မယ္ရရ လုပ္စရာမ႐ွိေတာ့လည္း အေတြးမ်ားက ဟိုတစ္စဒီတစ္စ သူ႔ေခါင္းထဲ ၀င္လာသည္။ သူသာ မဟာဇနက အေလာင္းေတာ္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေရထဲ ဒိုင္ပင္ထိုး၀င္ကာ ဦးတည္ရာ တစ္ေနရာသို႔ မနားတမ္း ေရာက္ေအာင္ ကူးမိမည္ေလာ။ မေသခ်ာ။ သူ႔ထံ ၌ ဇြဲမ႐ွိ။ တစ္ကုိယ္လံုးသုတ္လိမ္းရန္ ႏွင့္ အစာခံေအာင္ စားသြားရန္ ေထာပတ္ မ႐ွိ။ လက္ပန္းက်ေနခ်ိန္တြင္ပင္ လာကယ္ရန္ ေမခလာ နတ္သမီးမ႐ွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ႐ွိေနသည့္ သူ႔ေလွကေလးျဖင့္ပင္ အရပ္မ်က္ႏွာ တစ္ခုသို႔ (ကမ္းေတြ႔လို ေတြ႔ျငား) ေလွာ္ခတ္ ခဲ့ရသည္။ ေနေရာင္က ခုခ်ိန္ထိ ပူျပင္းေတာက္ေလာင္ ေကာင္းတုန္းရယ္။ မိုးမယ့္ကာမယ့္ အရာ မ႐ွိေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ကလည္း တံလွ်က္ေရာင္ တျဖန္းျဖန္းနဲ႕ က်ိန္းစပ္ေနသည္။ သူေလွကေလးႏွင့္ သူ လည္း အေတာ္ပင္ စုတ္ျပတ္ေနျပီ ျဖစ္သည္။

အခုလို က်ေတာ့လည္း ဒီ ကုန္တင္သေဘၤာနဲ႕ အစတည္းက မလုိက္ခဲ့ရင္ ေကာင္းသားဟု သူ ေနာင္တရေနမိသည္။ ကို္ယ္ပိုင္ေျမ တစ္ကြက္၀ယ္ရန္ ပိုက္ဆံလို ေသာေၾကာင့္ သူ ဒီသေဘၤာႏွင့္ လုိက္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ သူပိုင္သည့္ (ပိုင္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည့္) ေျမက ေလွငယ္ေလး တစ္စင္း စာရယ္။ ကမ္းမေတြ႔လို႔ ပင္လယ္ထဲ၌ပင္ သူေသသြားလွ်င္လည္း သူ႔ကို ျမွပ္စရာ ေျမေနရာ တစ္ေပပတ္လည္ မွ်ပင္မလို။ ကဲ….. ေလာကရယ္ တစ္ကိုယ္လံုး ေလာင္ကၽြမ္း ေတာက္ေလာင္ ျပေနခဲ့ရင္ေတာင္မွ ရလဒ္က ျပာမႈန္ေတြတဲ့လား…။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ဘ၀ကို အဲ့ဒီကေန စခ်င္သည္။ ေနာက္ထပ္ ေလာင္ကၽြမ္းစရာ မလိုေတာ့။


အေမွာင္က ညေနပ်ိဳကို ေလာကၾကီးအား လက္ေဆာင္ေပးလိုက္သည္။ အလားကားရေတာ့ ေလာကၾကီးကလည္း ခပ္တည္တည္ႏွင့္ လက္ခံလုိက္သည္။ ဒါကပဲ မုန္တိုင္းရဲ႕ အစ ျဖစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ပင္လယ္က သူႏွင့္ သူ႔ေလွကေလးကို စတင္ က်ီစားျပီ။ ေလျပည္က တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ျပင္းထန္လာျပီး ေကာင္းကင္က အတင္းၾကီး ေမွာင္ညစ္ျပေနသည္။ မာယာ…………………..။ သူႏွင့္ရင္ႏွီးေနေသာ စကားလံုး။ အ၀တ္အစား၏မာယာ၊ အလွတရား၏ မာယာ၊ ၀က္သားတုတ္ထိုး၏ မာယာ၊ ခ်စ္သူ၏ မာယာ၊ အျပံဳး၏ မာယာ၊ နပိုလီယန္၏ စစ္ပရိယာယ္မာယာ၊ ေလာက၏ မာယာ၊ အရာအားလံုး၌ ႐ွိေသာ မာယာ။ မာယာ၏ မာယာ။ ယခု… သူ႔ကို ပင္လယ္ျပင္က…မာယာျပျပီ။ ကေခ်သည္က. အကကြက္ ေတြကို တစ္ကြက္ျခင္း ထုတ္ျပသလိုမ်ိဳး…. မာယာေတြကို လႊာခ်ျပေနသည္။ ေလျပင္းက ျငိမ္သြားျပန္ျပီ။ အေမွာင္ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ျပန္မလင္း ႏိုင္ေတာ့ေသာ အေျခအေန။ မုန္တိုင္းက်ေတာ့မွာလား…။ သူ႔စိတ္ေတြ ေျခာက္ျခားသြားသည္။ ယိုင္နဲ႕ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို တည့္မတ္ရင္း သူ႔ကိုယ္သူ အားတင္းၾကည့္သည္။ မရ…. ။ သူ အနည္းငယ္စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ မုန္တိုင္းက်လွ်င္ သူေတာ့ ေသျပီဟုထင္ေနသည္ (သို႔မဟုတ္) သိေနသည္။

႐ုတ္တရက္ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲမွာ သေဘၤာတစ္စင္း….။ ဟုတ္တယ္ ..အဲ့ဒါသေဘၤာ ပဲ။ သူ႔အေပ်ာ္ေတြ အေရာင္လက္သြားသည္။ ေလွာ္တက္ကို ေကာက္မ လိုက္ျပီး ထိုသေဘၤာဆီသို သူ စတင္ေလွာ္ခတ္လိုက္သည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်ားကေတာ့ သူ႔ရင္ႏွင့္ အျပည့္။ သေဘၤာကလည္း သူ႔ဆီ လာေနပံုရသည္။ အားတင္းျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ ေလွာ္လုိက္သည္။ မုန္တိုင္းကလည္း သူ႔ကို ေစာင့္မည္မထင္။ သူ ေလွာ္ေနသည္။ သူ႔ေလွ ေသးေသးေလး ၏ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ၾကီးမားေသာ လိႈင္းဂယက္မ်ား အဆက္မျပတ္ ထြက္ေနသည္ အထိ ေလွာ္သည္။ စိတ္လိုတိုင္းေတာ့ ခရီးမေရာက္။ သေဘၤာက သူ႔ေလွကေလးကို ျမင္သြားျပီး ကယ္တင္ဖို႔ သူ႔ဖက္ကို ဦးလွည့္လုိက္သည္။ ဟုတ္သည္ .. တကယ္လာေနျပီ။ ထို႔အတူ ပင္လယ္ကလည္း တပ္မဟာ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ သူ႔ဆီလာေနျပီ။ သူစိတ္ေတြလည္းအားမလို အားမရ ျဖစ္ေနသည္။ ႐ႊီ.. ဆိုျပီး ခရာ မႈတ္လိုက္လို႔ တာထြက္လာတဲ့ အေျပးသမားေတြလိုမ်ိဳး ေလရာ . မိုးေရာ ႐ြာက်လာသည္။ ေကာင္းကင္ ကလည္း အနက္ေရာင္ ေျပာင္းသြားေလျပီ။

စျပီ။ သူႏွင့္ ပင္လယ္ တို႔ရဲ႕ တိုက္ပြဲ….။

သူ႔ ၀ိညာဥ္ကလည္း ဘယ္လို မုန္တိုင္းလာလာ ႐ိုက္ခြဲ ပစ္ဖို႔ အဆင္သင့္။ သူ႔ ေလွကေလးႏွင့္ သေဘၤာၾကီးကလည္း အေတာ္ပင္ နီးေနျပီ။ ႐ုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ပင္လယ္က သူ႔ကုိယ္သူ ေမႊ႕ပစ္လုိက္သည္။ ၀ဲဂယက္ တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာျပီး သူ႔ေလွကေလး ရမ္းခါသြားသည္။ အားစိုက္ျပီး သူေလွာ္သည္။ တုိက္ပြဲမွာ သူရဲေကာင္းက သူ႔ဓါးကို ျမဲေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထား သလိုပါပဲ… လက္ထဲက ေလွာ္တက္ကလည္း သူ လက္လႊဲရာ လုိက္ပါေနတယ္။ ေလထုဖိအား အရမ္းျပင္းလာေသာေၾကာင့္ သူ႔နားေတြလဲ အူေနသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ဘာသံမွ ကို မၾကားႏိုင္ေလာက္ေတာ့တဲ့ အထိ သူ႔ေခါင္းေတြ မူးရီေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ၀ဲဂယက္တစ္ခု ကလြဲျပီး သူ႔ေလွကေလးႏွင့္ သေဘၤာၾကီး ၾကားမွာ ဘာမွမ႐ွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္႐ွိသြားသည္။ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုး အားအင္ေတြသံုးျပီး သူ႔ေလွကေလးကို အဲ့၀ဲဂယက္ ကေန ျဖတ္ကာ ေဖာက္ထြက္ပစ္လိုက္ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀ဲဂယက္ က သူ႔ေလွေသးေသးေလးကို အလြယ္တကူပဲ ဆြဲေမႊ႔ပစ္လိုက္တယ္။ သူ႔ေလွကေလး ခ်ာခ်ာလည္ကာ ျမဳပ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြားသည္။ သူ…. ဆက္ေလွာ္တယ္။ သူရယ္၊ သူ႔ ၀ိညာဥ္ရယ္၊ ေလွာ္တက္ရယ္၊ ေလွကေလး ရယ္ တသားထဲ က်သြားတဲ့အထိ သူ ေလွာ္ပစ္လုိက္တယ္။

………….။ လြတ္သြားျပီး။ အင္း ..ဟုတ္တယ္။ အဲ့ ၀ဲဂယက္ ကေန သူ႕ေလွကေလး လြတ္သြားျပီ။ အဲ့ဒီမွာ ျဖတ္ခနဲ သေဘၤာၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ထည္နဲ႔ ထိပ္တုိက္သြားေတြ႔တယ္။ သေဘၤာၾကီး ကို သူလွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။ သူ ဒီမွာ ႐ွိေၾကာင္း..။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ အသံက ထြက္မလာဘူး။ သူ ေအာ္တယ္။ သေဘၤာၾကီးက မၾကားဘူး။ အသံက မထြက္ေတာ့ သူေအာ္ေနတာသေဘၤာၾကီးက မၾကားဘူး။ ဒါနဲ႔ ပဲ .. ပင္လယ္က ပို႔ ေပးလိုက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕.. ။ သေဘၤာၾကီး ရဲ႕ ဦေခါင္း ေအာက္ သူ႔ ေလွကေလး ေရာက္သြားတယ္။ ‘၀ုန္း……….’ ဆိုတဲ့ အသံ က ခပ္အုပ္အုပ္ ထြက္လာတယ္။ ဒါေလးပဲ…..။

ဒါေလာက္ ေလးပါပဲ………..။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ ေလွကေလးနဲ႕ အတူ သူပါ ျမဳတ္သြားတယ္။

ျပီးသြားခဲ့ ျပီေလ..။ မုန္တိုင္းလဲ ျငိမ္က်သြား ျပီ။ သေဘၤာၾကီးကလဲ သူ႔လမ္းေပၚ သူျပန္ေရာက္သြားျပီ။ ပင္လယ္ကေတာ့ မုဆိုးဆန္ဆန္ ခပ္တည္တည္ရယ္……………………………………………….။

သုရာ (ေခၚ) အရက္






၀ါဒိကၡရာ (ေခၚ) ၀ီစကီ ႏွင့္ ဇာဏိယာ (ေခၚ) ရမ္ တို႔ကို အလြန္႔အၾကြံ ေသာက္သံုးပါက အရက္နာက်ေသာ ဒဏ္ကို ခံစားရမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သုရာေမရယကံ (ေခၚ) အရက္ ေသစာ မူးယစ္ေသာက္စား က်ဴးလြန္ေသာကံကို ေဖာက္ျပန္ေနက်ျဖစ္ေသာ မဇၨပ (ေခၚ) အရက္သမားမ်ားက ထိုအရက္နာက်ေသာ ဒဏ္ကို မမႈေတာ့ေပ။

အရက္ေသာက္ေသာ သူမ်ားထဲတြင္ ပုဏၰသိေရာမတၲက (ေခၚ) ထိပ္ေျပာင္၍ ဥဂၢနာသိက (ေခၚ) ႏွာေခါင္းၾကီးေသာ ၀ုဒၶါ၀ိဟာ၀ိတ (ေခၚ) လူပ်ိဳၾကီးမ်ားလဲ ပါ၀င္သည္။ ၎တို႔သည္ ဗာလဘာ၀ေတာဒါသ (ေခၚ) ငယ္ခ်စ္ ေၾကာင့္ ေပမႆု (ေခၚ) မ်က္ရည္မ်ား က်ကာ အသည္းကြဲဒဏ္ကို မခံႏိုင္သျဖင့္ သုရာ (ေခၚ) အရက္ေသစာ ကို ေသာက္ေလ့႐ွိသည္ ဟုဆို၏။ သို႔ေသာ္ ေမ့ကား မေမ့ႏိုင္ေခ်။

မကၡိတာ (ေခၚ) ယင္ေကာင္သည္ ဂုတၱဓရ (ေခၚ) စံုေထာက္တို႔၏ ကိုင္စြဲေနက် ျဖစ္ေသာ ပရိကၠာမ (ေခၚ) ေျခာက္လံုးျပဴး ျဖင့္ ပစ္လွ်င္ ပင္ မထိ။ ထိုေျခာက္လံုးျပဴးသည္ အရက္မေသာက္။ ယင္ေကာင္သည္လည္း မူးယစ္ မေန။

အႏၷပါေနသု (ေခၚ) ထမင္းအေဖ်ာ္ေကာင္း စားေသာက္ေသာ အခါ၌ ပိယံ (ေခၚ) ခ်စ္ေသာသူကို ဣစၦႏၱိ (ေခၚ) အလို႐ွိၾကကုန္၏။ မူးယစ္ ေနခ်ိန္တြင္ ေျပာသည့္ လြမ္းတယ္ ဟူေသာ စကားႏွင့္ ဘာကြာသနည္း။ ထိုခဏ၌ ကာမိနီ (ေခၚ) ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မိန္းကေလး ကို သတိတရ အလို႐ွိေနျပီလား။ ေလာက၌ ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္၍ လြမ္းေဆြးျခင္းသည္ အဆိုးဆံုးျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေနခ်ိန္၌ ဆင္ျခင္ ဥာဏ္ နည္းပါး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အရက္တစ္ခြက္သည္ အနည္းဆံုး လြမ္းသည့္ဒဏ္ကိုေတာ့ အဆိုးဆံုး မျဖစ္ေစႏိုင္ေပ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမျဖစ္နဲ႔ဟု ေ႐ွးလူၾကီးမ်ားက ဆံုးမဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာမွ မျဖစ္။ ဘာမွ မ႐ွိ။ ထိုအခါ ကမာၻၾကီးသည္ တစ္ေကာင္တည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြား၏။ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနေသာ ကမာၻၾကီးကို ဘယ္သူက အရက္သြားတိုက္လိုက္သည္မသိ။ လူမွန္းသူမွန္း မသိ မူးေနတာ ခုခ်ိန္ထိပင္။ ဆက္၍ဆက္၍ သူ႔အေပါင္းအေဖာ္မ်ား ျဖစ္ေသာ ျဂိဳလ္ကိုးလံုး၊ ၾကယ္မ်ား၊ လမ်ား ကလည္း အားက်ျပီး သုရာ (ေခၚ) အရက္ကို လုိက္ေသာက္ကုန္ၾက၏။ အားလံုးမူးကုန္ကာ ခ်ာခ်ာလည္ သြားၾကသည္။ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိေသာ လူမ်ားက ႐ူပေဗဒ ပညာ႐ွင္ ဟု သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ နာမ္စားသံုးကာ ထိုအျခင္းအရာမ်ား လည္ေနရျခင္း အေၾကာင္းကို စံုစမ္း ေဖာ္ထုတ္ၾကကုန္၏။ ႐ွာမေတြ႔ ေသာအခါ စိတ္ညစ္ညစ္ ႏွင့္ သုရာ (ေခၚ) အရက္ ကို ေသာက္ၾကျပန္ေလသည္။ ထိုမွတဆင့္ ေသာက္စား မူးယစ္ခဲ့ၾကရာ ကမာၻေျမၾကီး ၏ အဆင္တန္ဆာ ျဖစ္ေသာ လူသားအားလံုးတို႔သည္ သုရာ (ေခၚ) အရက္ကို ၾကိဳက္မွန္းမသိ ၾကိဳက္လာၾကေတာ့သည္။

တစ္ခ်ိဳ႔ အရက္သမား မ်ားသည္ အရက္ေသာက္ျပီး ပါဏာတိပါတာကံ (ေခၚ) သူတပါးအသက္ သတ္ျခင္း ကံကို က်ဴးလြန္ၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကာေမသုကံ (ေခၚ) သူတပါး သားမယား အားျပစ္မွား ျခင္းကံကို က်ဴးလြန္ၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း အကုန္လံုး က်ဴးလြန္ၾက၏။ ၾကာသပေတးေန႕ဖြားျဖစ္ေသာ ကႆပ ဘုရား႐ွင္ လက္ထက္ေတာ္၌ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရခဲ့ ေသာ .ေသာၾကာေန႔ဖြား ေဂါတမ ဘုရား႐ွင္သည္ ဘုရားအျဖစ္သို႔ မေရာက္႐ွိခင္ ကာလ သုရာ (ေခၚ) အရက္ ကို လယ္လုပ္သား ဘ၀၌ ေသာက္စားခဲ့ဖူးေသာ္လည္း မုသာ၀ါဒ ကံ (ေခၚ) လိမ္ညာ ေျပာဆို ျခင္းကံကို တစ္ခါမွ်ပင္ က်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းမ႐ွိဟု တရားစာအုပ္မ်ား၌ ေတြ႔ရသည္။

ေသခ်ာတာက ေတာ့ ကဗ်ာဆရာမ်ား အရက္ေသာက္လွ်င္ အရက္သမားဟု မေခၚ။ ယမကာ လုလင္ဟုသာ ေခၚသည္။ ဤသည္မွာ အမၼတသာဂရေဘသဇၨ က်မ္းၾကီးအလို အရသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။

က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္း





ေႏြဦးကိုေရာက္ေတာ့ ဘုရားသခင္က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးတယ္။ သစ္႐ြက္ကေလး ေၾကြလာသလို ဘုရားသခင္ လက္က လြတ္က်သြားတဲ့ အဲ့ကဗ်ာေလးဟာ ကမာၻေျမမွာ ပန္းေရာင္စံု ပြင့္တဲ့ တိုင္းျပည္ လာျဖစ္ရဲ႕..။ အဲ့ဒီ တိုင္းျပည္မွာ ေခတ္ကိုပန္ထားတဲ့ ကမာၻေျမရဲ႕ ပန္းေတြ ပြင့္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလျပည္တစ္ေ၀ွ႔က အစ ေမႊးျမ ျဖဴစင္လြန္းအားၾကီး ေနတာေပါ့။

နတ္တို႕႐ြာက အလင္းနဲ႕ အုပ္မိုးလို႔ ထား .. အဲ့ဒီတိုင္းျပည္ကို ‘ေက်ာင္းေတာ္’ လို႕ ေခၚတယ္။

စံပယ္ေတြ ျခံရံျပီး နကၡတ္ေတြ လွလွပပ ပြင့္တဲ့ ေန႔ေပါ့… အဲ့ဒီေန႔မွာ ေက်ာင္းေတာ္ကို စဖြင့္တယ္။
ပန္းေတြ ပန္းေတြ…. အေထြးလိုက္ အဆုပ္လုိက္ ပြင့္ေ၀…
ကမာၻဦးရဲ႕ သက္တန္႕ေရာင္ ဟာ အျဖဴနဲ႕ အစိမ္းက စတယ္။ မယံုတဲ့ လူ လဲေသလိုက္။

ဒို ေရ မီ ဖါ ဆို လာ တီ ဒို … ပန္းပြင့္ေတြရဲ႕ ရစ္သမ္ဟာ သရဏဂံု သံုးပါးျဖစ္တယ္။
ကမာၻမေၾက ျမန္မာေျပ ျဖစ္တယ္။
မဂၤလာပါ ဆရာမ ျဖစ္တယ္။ ႐ွိပါတယ္ခင္ဗ် ျဖစ္တယ္။
စာအံသံေတြ နဲ႕ ….. အဲ့ဒီတိုင္းျပည္ကို ‘ေက်ာင္းေတာ္’ လို႕ ေခၚတယ္။

ေသာက္ေရအိုးစင္၊ မုန္႕ဟင္းခါးနဲ႕ အမွ်ေ၀သံ ေပါတဲ့ အဲ့ဒီတိုင္းျပည္မွာ မိခင္ဆန္ဆန္ အျပံဳးေတြ႐ွိတယ္။ မိုးရာသီနဲ႕ ေအာင္စာရင္း႐ွိတယ္။ စာသင္ခံုေတြ ႐ွိတယ္။ ပိေတာက္ပင္ ႐ွိတယ္။ မုန္႔ေဈးတန္း ႐ွိတယ္။ ဘုရားစင္ ႐ွိတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံ ႐ွိတယ္။ သဲေျမျပင္ကို ေရဖ်န္းထားတဲ့ ရနံ႕ေတြ ႐ွိတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ ႐ွိတယ္။ မာလကာသီး ႐ွိတယ္။ လြယ္အိတ္ေတြ ႐ွိတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ အသင္း ႐ွိတယ္။ ညွပ္ဖိနပ္သံေတြ ႐ွိတယ္။ ကမာၻကေစာင့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ ႐ွိတယ္။ သုညေတြ ႐ွိတယ္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို ေျမျဖဴက လာေထာက္တဲ့ အသံေတြ ႐ွိတယ္။ စိန္ေျပးလုိက္တမ္း ႐ွိတယ္။ စာအုပ္နဲ႕ ခဲတံ ကိုင္ထားတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္……….
အဲ့ဒီတိုင္းျပည္ကို ‘ေက်ာင္းေတာ္’ လို႕ ေခၚတယ္။

ျပီးေတာ့ .. ပန္းပြင့္ေတြ…
သူတို႕ကုိယ္သူတို႕ ဆြဲပြင့္တတ္ဖို႔ အဲ့ဒီတို္္င္းျပည္မွာ သင္ခန္းစာ အျပည့္႐ွိတယ္။
ျဂိဳလ္ကိုးလံုးအေၾကာင္း၊ လွ်ပ္စစ္မီးသီး အေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္း၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ား အေၾကာင္း၊ ေအာက္ဆီဂ်င္နဲ႕ ေရ အေၾကာင္း သင္တယ္။ ေနာက္ျပီး အျမဲစိမ္းေတာ အေၾကာင္း၊ မူဆိုလိုနီ အေၾကာင္း၊ အ႐ွင္မဟာ ရ႒သာရ ၏ ကဗ်ာမ်ား၊ ဦပုည၏ ျပဇာတ္၊ မပုၾကြယ္ႏွင့္ ခ႐ုငယ္၊ မ်က္မျမင္ ေကာင္ေလး အေၾကာင္း၊ ဖားအေၾကာင္း၊ ဒုတိယကမာၻစစ္အေၾကာင္း၊ ေအသင္ျမိဳ႕မွ အေျပးသမား အေၾကာင္း၊ ဘုရင့္ေနာင္ အေၾကာင္း… ။ …………။ စံုလို႕ ပါပဲ။ ဘ၀အေၾကာင္း သင္႐ိုး ေတြနဲ႕
အဲ့ဒီတိုင္းျပည္ကို ‘ေက်ာင္းေတာ္’ လို႕ ေခၚတယ္။

‘ေက်ာင္းေတာ္’ ဟာ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ရင္နဲ႕ အမွ်ေထြးေပြ႕ ခဏခဏ ငံု႕နမ္းေလ့႐ွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ပန္းတစ္ပြင့္ကို မွ သူ႕႔လက္နဲ႕ ဖမ္းဆုပ္ မထားခဲ့ဘူးေလ။

ဒီလိုနဲ႕ ႏွင္းစက္ေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ႐ြာက် .. ခိုက္ေနေအာင္ ခ်မ္းလာတဲ့ အခါ ..
သူ႕ကိုယ္ေပၚက ႏွင္းစက္ေတြကိုု ‘ေက်ာင္းေတာ္’ က ခါခ်လိုက္တယ္။
.....................
အဲ့ဒီအခ်ိန္ဟာ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။

ျမိဳ႕






မနက္ခင္းက အားလံုးထက္ အရင္အိပ္ယာထျပီး ေလာကကို လင္းျပေပးေနသည္။
မဂၤလာပါ…။

ေဟာဟိုမွာ ေနျခည္ေတြကို ႐ိုက္ခြဲ ေဖာက္ထြက္ … ျမိဳ႕ကေလး ကိုေတြ႕ေနရျပီ။
သူ႕ျခံစည္း႐ိုးမွာ သက္တံ့ေတြကို ခ်ိတ္ထားတယ္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ျမိဳ႕ကေလးက သူ႕ေျမျပင္မွာ ပြင့္တဲ့ပန္းနဲ႕ ဘုရား၀တ္ျပဳေနတယ္။ ခဏၾကာမွ အမွ်ေ၀သံနဲ႕ အဆံုးသတ္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ေခါင္မိုးငယ္ငယ္အိမ္ေလးေတြကို တစ္ခ်က္ ငံု႕ၾကည့္ရင္း ခါတိုင္းေန႕ေတြလို သီခ်င္းေတြဆို ေနတယ္။ သံစဥ္ေတြ ခင္းထားတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးေပါ့။

တစ္ရက္ေတာ့ ျမိဳ႕ကေလးထံသို႕ လူစိမ္းတစ္စုေရာက္႐ွိလာၾကသည္။ သာယာလွေသာ ထိုျမိဳ႕ကေလးအား လူစိမ္းမ်ားက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ကာ အေျခခ်ေနထိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ ျမိဳ႕ကေလးကေတာ့ ၾကည္ျဖဴစြာပဲ လက္ခံလိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ထိုလူစိမ္းအုပ္စုထဲ၌ ေခါင္းေဆာင္မည္ေသာ လူတစ္ေယာက္က ဤျမိဳ႕ကေလး၏ အ႐ွင္သခင္ဟု သူ႕ကုိယ္သူ ခန္႕အပ္ကာ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာၾကသည့္ တျခားေသာ လူမ်ားအား ဤျမိဳ႕ကေလး၌ ေနထိုင္ခ်င္လွ်င္ သူ႕အမိန္႔ သူ႕အာဏာ သူ႕လက္ေအာက္ မွာသာေနရမည္ဟူေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ဥပေဒ တစ္ခုကို ထုတ္ျပန္ထား၏။ ျမိဳ႕ကေလးက ဒါကို သိပ္ေတာ့ သေဘာမက်။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မေျပာျဖစ္။ ဘယ္သူတစ္ေယာက္ကမွ လဲ သူ႕ကိုမလြန္ဆန္ခ်င္ၾကသျဖင့္ ထိုအတိုင္းပင္
လက္ခံလိုက္ၾကသည္။

ျပႆနာက အဲ့ဒီမွာ စ သည္။

ထိုေခါင္းေဆာင္ဆိုသူက လူ႕သဘာ၀ ေလာဘေဇာ အေတာမသတ္ႏိုင္ပဲ ျမိဳ႕ကေလးကို သူတစ္ေယာက္တည္းပိုင္ေအာင္၊ ဒီထက္ပို၍ သူလိုသလို အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ ဥပေဒ ထပ္ထုတ္သည္။ ထိုအခါက် ျမိဳ႕ကေလးက သည္းမခံႏိုင္ေတာ့။ ျမိဳ႕ေနတျခားလူမ်ားကလည္း ဆူညံထၾကြကုန္ၾကသည္။
သို႕ေသာ္ ထိုသူ အား မတြန္းလွန္ႏိုင္ၾက။ အင္အားေတာင့္ေသာ ထိုလူစိမ္းအုပ္စု ကလည္း ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရက္စက္ၾကသည္။ ျမိဳ႕ကေလးကလည္း အတိုက္အခံ ျငင္းသည္။ ေနာက္ဆံုး ထိုေခါင္းေဆာင္ဆိုသူက စီရင္ခ်က္တစ္ခုခ်မွတ္လိုက္သည္။

ျမိဳ႕ကေလးကို ‘ေထာင္’ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ပစ္လိုက္သည္။
…………………………………….
…………………………….
ဖုန္မႈန္႕သဲမႈန္႕ေတြၾကားမွာ ျမိဳ႕ကေလး မြန္းၾကပ္ေနသည္။
ဘယ္သူမွ မကယ္ႏိုင္ၾက။
…………………..
………….
…..
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ျမိဳ႕ကေလး၌
ဟီရိ ႏွင့္ ၾသတပၸ မည္ေသာ ေလာကပါလ တရားႏွစ္ပါး ပ်က္သုန္းသြားၾကသည္။
ေန႕တြင္ မီးထေတာက္ ေလာက္ ေအာင္ ေနပူျပင္းျပီး ညတြင္ မိုးခါးေရတို႕႐ြာက်သည္။ အိပ္မက္မ်ား၌ ေအာ္သံေတြဆူညံေနျပီး အရင္ကလုိ အေရာင္မစံုေတာ့ေပ။ ယခင္က လိပ္ျပာမ်ား ပ်ံ၀ဲ ေသာ ပန္းခင္းသည္ ယခုအခါ သုႆန္တစျပင္ ျဖစ္လာသည္။ ျမိဳ႕ကေလးမွာ မြန္းၾကပ္ေနဆဲ။

အမိုက္ေမွာင္ဖံုး၍ ဘုရားသခင္၏ ၀ိညာဥ္ေတာ္သည္လည္း အရင္ကလို ေရ၌မေပ်ာ္၀င္ေတာ့။ ေျပာင္းလဲကုန္ၾကျပီ။ ေျမလႊာမ်ား တြန္႕ေခါက္ကုန္ျပီး အနိမ့္အျမင့္မ်ား ေပါမ်ားလာသည္။ အရင္ကလို မညီညာေတာ့။ မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္မ်ားျဖစ္ထြန္းေနျပီး နက္႐ႈိင္းေသာ ေခ်ာက္မ်ား႐ွိလာၾကသည္။ အရင္ကလို မညီညာေတာ့။ ေလေျပသည္ပင္ မုန္တိုင္းပမာ ျပင္းလြန္းလွ၏။ ထို႕အတူ မိစာၦဘံုသားမ်ား၏ ကိုယ္ရနံ႕၊ ရင္ဘတ္စည္တီးေအာ္သံတို႕သည္ ေလ၌ ေမ်ာပါလွ်က္ အရင္ကလို မသင္းပ်ံ႕ မသာယာေတာ့ေခ်။ ျမိဳ႕ကေလးမွာ မြန္းၾကပ္ေနဆဲ။

စီးေတာ္ျမင္းေပၚတြင္ ဓါးကိုေျမွာက္ကိုင္ထားေသာ သူရဲေကာင္းတို႕၏ ပံုနိမိတ္သည္ ျမိဳ႕ကေလး၏ ေကာင္းကင္၌ မလင္းျမေတာ့။ ျမိဳ႕ကေလး၏ ကံၾကမၼာသည္ ဘီးလူးနကၡတ္ ျဖစ္လာသည္။ ျမိဳ႕ကေလး၏ အရိပ္သည္လည္း ေန႕အခါ၌ပင္ မေပၚေတာ့။
တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ျမိဳ႕ကေလးကို စြန္႕ခြာသြားၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ကေလးကို အသံုးခ်ဆဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ဖာသိဖာသာ။

ျမိဳ႕ကေလးမွာ မြန္းၾကပ္ေနဆဲ။

ဘာေျပာခဲ့ရမလဲ
ကဲကြယ္.. ယူသာသြားပါ
ႏွလံုးသားကို သစ္ငုတ္လုပ္
ငရဲျပည္ရဲ႕ လက္တစ္ဆုပ္စာ
အဲ့ဒါဟာ အလင္းေလးေပါ့…။

ေျပာဖို႕ေမ့က်န္ခဲ့သည္မွာ ျမိဳ႕ကေလး၏ ဇာတာ၌ အမွားလကၡဏာ ပါေလသည္။
…..
ဖုန္မႈန္႕သဲမႈန္႔ေတြၾကား ျမိဳ႕ကေလးမွာေတာ့ မြန္းၾကပ္ေနဆဲ ပင္………။

။ ။ေထာင္
-လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ခြင့္မ႐ွိ
-ျပင္ပႏွင့္ဆက္သြယ္ခြင့္ မရ
-ေကၽြးတာစား၊ ေပးတာယူ၊ ခိုင္းတာလုပ္၊ ျပန္မေျပာနဲ႕
-ၾကီးငယ္မေ႐ြး ႏိွပ္စက္ခံရ
-အျမဲတမ္းနီးပါး ေမွာင္မိုက္ေနတတ္
-ဘာသာေရး ေပ်ာက္ကြယ္ေန
-ပညာသင္ၾကားခြင့္မ႐ွိ
-အခန္႕မသင့္လွ်င္ ေခၚယူၾကိမ္းေမာင္းခံရ
(တခါတေလ ၾကိမ္ဒဏ္၊ တခါတေလ အသတ္ပါခံရ)
-ထိုထက္ပို၍ ဆိုး႐ြားေသာ…….

က်ေနာ္နဲ႕ ထိပ္ထား




ႏွင္းတစ္ပြင့္ထဲကို ပဲ လက္ခုပ္ေလး နဲ႕ ဆုပ္ထားမိတာပါ…….။
ေဆာင္းတတြင္းလံုးစာ
ဒဏ္ရာေတြ ငါရခဲ့တယ္..။

ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ အက္ေၾကာင္းရာေတြထင္ေအာင္ ေလွ်ာက္ျခစ္ပစ္လုိက္တယ္။
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာလဲ…မနက္ျဖန္လား၊ ေနာင္တေခတ္မွလား။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေကာ ေ၀းေနရမွာလဲ… တစ္ႏွစ္လား ၊ ဆယ္ႏွစ္လား ။ ဒါမွမဟုတ္ တဘ၀လံုးလား..။ အရာရာဟာ ေ၀၀ါးလို႕ ဘာတစ္ခုမွ မေသခ်ာခဲ့ဘူးကြယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕မွာ … ေက်ာင္းသူေလးက ေက်ာင္းသားေလးကို ေမးတယ္။ ‘နင္တကယ္ ထြက္သြားေတာ့မွာေပါ့’ ..။ ေက်ာင္းသားေလးက ဘာမွမေျဖဘူး။ သူ႕ေခါင္းကိုသာ ခပ္ေလးေလး ညိွမ့္ျပတယ္။ သစ္႐ြက္ေတြကလည္း လုိက္ညိွမ့္တယ္။ ေက်ာင္းခန္းထဲက စာသင္ခံုေတြကလည္း လိုက္ညိွမ့္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ အေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ ျမက္ပင္ေလးေတြက အစေပါ့ … ေခါင္းလိုက္ညိွမ့္ၾကတယ္။

အလင္းေတြကို ခူးဆြတ္ေပးဖို႕ မတတ္ႏိုင္တဲ့အခါ
ေကာင္းကင္ဟာ ေမွာင္ေနလိမ့္မယ္…
ငါ့ နတ္သမီးေလးရယ္ … ခြင့္လႊတ္ပါ။

ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ ခ်ာကနဲ လွည့္အထြက္မွာ နတ္ဆိုးရဲ႕ ရယ္သံဟာ ေက်ာင္းသားေလးရဲ႕ ပါးျပင္ေပၚကို စီးက်လာတယ္။ ဘယ္တိုင္းဘယ္ျပည္က ငို သံ လဲ ကြယ္။ တဆိတ္ဆူးနစ္၀င္ လြယ္လြန္းလွတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ျမက္ဖိနပ္စီးခဲ့ရတာကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား။ လမ္းမွာ ဆူးေပါလြန္းတာကိုပဲ .. ေတာက္ . ေခါက္ရမလား။ ဘ၀အေၾကာင္း စာစီစာကံုးမွာ ၾကက္ေျခခတ္ေတြခ်ည္းပဲ ခ်ေရးခ်င္တယ္။

ဥၾသဆိုတဲ့ အသံေလးပါပဲ
ဒါေပမယ့္
ေႏြတစ္ခုလံုးစာ လြမ္းေလာက္တယ္။

တကယ္လို႕ ျမစ္ေတြသာ ေျပာင္းျပန္စီးဆင္းခဲ့ရင္ ေမခနဲ႕ မလိခ တို႕အေၾကာင္းဟာ ရင္ကြဲစရာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ နင္နဲ႕ ငါမွာ ေရာ အဲ့ဒီက်ိန္စာ ပါလာသလား။ ခုလဲ တစ္နယ္ဆီ ျခား .. ငါတို႕ ေ၀းေနဆဲပဲေလ။ နင္မသိတဲ့ ဒီအရပ္ဟာ ေအာ္သံေတြ ဆူညံေနတယ္။ ဓါးခ်င္းခတ္သံေတြဟာလဲ ၾကက္သီးထစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လြင့္ေမ်ာလို႕။ ေသြးစာေနတဲ့ ေျမျပင္မွာ ေဟာ့ဒီေကာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနပါတယ္။ ထိပ္ထားေရ… ဒီေ၀ဒနာဟာ သံသရာခ်ီေအာင္ၾကာရဲ႕။

ငါ့ ဦးဆံေျမ႕ ကို
ပိုင္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရင္မေရ…..
နင္မိန္႕မွာခဲ့တဲ့ စာခၽြန္လႊာေၾကာင့္
တိုက္ပြဲမွာ ငါ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ထိပ္ထားရယ္. နင္ေပးဖို႕ ရည္းစူးထားတဲ့ ပန္းတပြင့္ကိုေတာ့ ငါမရခဲ့ဘူး။ ငါတို႕ေတြ ေ၀းေနၾကတယ္ေလ။ ခ်စ္သူတို႕ ထားတဲ့သစၥာဟာ မီးခတ္တဲ့ေက်ာက္မွာ ႐ွိတယ္။ ၀တ္ရည္ထဲမွာ ေပ်ာ္၀င္တယ္။ ေျမမႈန္ေတြနဲ႕ ဖန္ဆင္းျပီး ေဆာင္းရာသီ ရနံ႕သင္းတယ္။…. …. …. ။ အင္းဟုတ္ျပီ ..။ ဒါေလာက္ေလးနဲ႕ပဲ ငါတို႕ေက်နပ္ၾကရေအာင္။ ျပီးေတာ့ နင့္ တိုင္းျပည္ကို ငါ ျပန္၀င္တဲ့ အခါ စကား၀ွက္ေျပာဖိို႕လိုတယ္ မွလား။ အဲ့ဒါဟာ သစၥာေတြအေၾကာင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ ခုုေကာ ငါ့ကို နင္.. ၀တ္ေက်တန္းေက် လြမ္းေနေသးလား…….။ ခ်ိဳၾကည္ လြင္ျမ ေနဆဲ.. နင့္ မ်က္၀န္းေလး…….. အဲ့ဒါဟာ ..ငါ့ရင္ထဲ ၀င္ဖို႕ စကား၀ွက္ ျဖစ္တယ္။

ထိပ္ထားေရ…
အလြမ္းပန္းေခြခ်ခံရတဲ့ အာဇာနည္ဟာ မ်က္ရည္က်ဘူးတယ္ကြဲ႕…။
ဘာလို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ
ကၽြန္လို တစ္လွည့္၊ သူရဲေကာင္းလို တစ္လွည့္
ငါ ႏႈတ္ဆတ္ခဲ့တယ္။
သြား မယ္ ကြယ္…. ။

ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ မနက္ျဖန္





အခ်ိန္ကို ပိုင္ဆိုင္ရျခင္းအလိုငွာ လက္ပတ္နာရီတစ္လံုးကို မက္မက္ေမာေမာ လိုခ်င္ခဲ့ဖူးပါသလား။
ေဈးၾကီးသည္ ျဖစ္ေစ၊ မၾကီးသည္ ျဖစ္ေစ၊ လူတိုင္း (သို႕မဟုတ္) လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တြင္ေတာ့ နာရီတစ္လံုးစီ ပိုင္ဆိုင္ၾကသည္။ က်ေနာ့္တြင္လည္း လက္ပတ္နာရီတစ္လံုး ႐ွိသည္။ ယခုအခါတြင္ ၾကိဳးတစ္ဖက္ ျပတ္ေနေသာ ထိုေငြေရာင္နာရီေလးမွာ ခ်စ္သူက ေပးထားခဲ့ဖူးေသာ နာရီေလး ျဖစ္သည္။

‘မင္းမွာ နာရီ မ႐ွိပဲနဲ႕ ဘယ္လိုလုပ္ တစ္နယ္ရပ္ျခားသြားျပီး ေက်ာင္းတက္မွာလဲ’

စာသင္ျခင္း အလုပ္ျဖင့္ ရခဲ့ေသာ ေငြစေလးကို က်ေနာ့္ အတြက္ သူမ သံုးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုလက္ပတ္နာရီ ေလးႏွင့္ အတူ က်ေနာ္ ဘာကို ပိုင္ဆုိင္ရလိုက္ ပါသလဲ။ တန္ဖိုးႏွင့္ ဂုဏ္ျဒပ္လား။ အခ်ိန္လား။ အရင္က တစ္ခုခုလစ္ဟာေနေသာ လက္ေကာက္၀တ္ေနရာမွ ယခု နာရီ လက္ပတ္ၾကိဳးႏွင့္ ထိေနေသာ အသိကိုလား။ အိုင္းစတိုင္း၏ ကာလႏွင့္ အလ်ားဆက္စပ္မႈ သီအိုရီလား။ နယူတန္၏ အခ်ိန္ယူနစ္ေတြလား။ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္သူကို အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနမယ့္ စကၠန္႕လက္တံ တခ်က္ခ်က္ ျမည္သံလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီအသက္အ႐ြယ္အထိ အခ်ိန္ကာလယႏၱရားကို စိန္မေခၚႏုိင္ေသးျခင္းပင္။

‘လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာ ပိုင္ဆုိင္မႈဆိုတာ အဲ့ဒီလူရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုနဲ႕ ထိေနတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲ့ဒီ ထိေနတာကို စိတ္က သိေနျပီး.. ဒါ ငါ့ဟာ ..ငါပိုင္တဲ့ဟာ ..လို႕ စိတ္ထဲ႐ွိလုိက္တဲ့ အခါ အခိုက္အတန္႕ေလး ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေပၚသြားတာပါ’

ေလတျဖဴးျဖဴးတုိက္ခတ္ေနေသာ ဘုရားေစာင္းတန္းနားက ကုန္းေျမပုပုေလးေပၚတြင္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထုိင္ေနစဥ္က သူမ ေျပာခဲ့ေသာ စကားျဖစ္သည္။
လူဆိုတဲ့ သတၱ၀ါဟာ ဘယ္ကေနပဲ ဖန္ဆင္းျဖစ္ေပၚလာတာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကၾကီးထဲ ၀င္လာကတည္းကေန ျပန္ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိ ဘာပစၥည္းတစ္ခုကိုမွ အမွန္တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ရျခင္း မ႐ွိတဲ့ ကိစၥကို အနည္းနဲ႕ အမ်ား ၀မ္းနည္းဖို႕ေတာ့ေကာင္းသည္။ ဒါ၀င္ က ဒါကို သိခဲ့ပံု မေပၚေခ်။ ျဗမၼာၾကီးေလးဦးကေကာ…။ သတၱေဗဒ ပညာ႐ွင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ကပင္ ႐ွင္းျပဖို႕ ေမ့ခဲ့သည္ထင္သည္။
ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ကမာၻအရပ္ရပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြ မသိရေကာင္းလားဆို ျပီး ေသာက္က်ိဳးနဲ ၀မ္းနည္းပစ္လိုက္သင့္သည္။ ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲ။ ပိုင္ဆိုင္းျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ။ ဆံုး႐ႈံးျခင္းဆိုတာကေရာ… ဆန္႕က်င္ဘက္သတၱိျပီးေနတဲ့ ပိုင္ဆိုင္ျခင္းရဲ႕ ေက်ာျခင္းကပ္ရပ္ေကာင္လား။ ဒါဆို အခ်ိန္ဆိုတာကေရာ...။

က်ေနာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထုိင္ေနရင္း ႐ုတ္တရက္ ခိုျဖဴေလးမ်ား ထ ပ်ံသြားသည္ကို ျမင္လုိက္ရသည္။

‘မိုးေလာက္ၾကီးေသာ တိုက္ႏွင့္ ျခံမ်ား ပိုင္ဆိုင္ရလိုပါ၏ ၊ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႕႐ွိေသာ ေခၽြးေပါက္ေလးမ်ား ပမာဏအေလ်ာက္ ေငြဒဂၤါးမ်ား ပိုင္ဆိုင္ရလိုပါ၏ ၊ အသက္႐ွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ ဂုဏ္႐ွိျခင္း၊ ရာထူးၾကီးျခင္း၊ သူတစ္ပါး မ်က္ခံုးေမႊးေပၚ လမ္းတက္ေလွ်ာက္ႏုိင္ျခင္း မ်ားႏွင့္လဲ ျပည့္စံုရလိုပါ၏ ၊ အခ်ိန္၏ ၾကီးစိုးျခင္းမွလဲ လြတ္ႏိုင္ရလိုပါ၏။’
ဘုရားေစာင္းတန္း၌ ခိုလႊတ္ေနေသာ ၀ဖိုင့္ဖိုင့္ လူၾကီးတစ္ဦးထံမွ ဆုေတာင္း ေနသံ ျဖစ္သည္။

အစ ပထမေတာ့ ခိုျဖဴေလးမ်ားက ခပ္ေ၀းေ၀းသို႕ ခ်က္ခ်င္း မပ်ံႏိုင္ေသး။ ေစာင္းတန္းတ၀ိုက္ နားလိုက္ ပ်ံလိုက္ႏွင့္။ ခဏၾကာေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ျပန္မလာခ်င္ေတာ့ပံုမ်ိဳးႏွင့္ အေ၀းဆီ ပ်ံသန္းသြားၾကသည္။
ဒီလုိ ၀ဋ္ေၾကြမ်ိဳးမွ လြတ္ႏိုင္ရပါေစ ၊ ေနာက္ ဘ၀၌ လူ အျဖစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ရပါေစ ဆိုျပီးမ်ား ဆုေတာင္း ၾကသြားေသးလား။
ထိုလူၾကီး ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဆုေတာင္းခဲ့သေလာက္ ပိုင္ဆိုင္ရမည္ဟု တထစ္ခ်ယံုၾကည္ ေနမည္လား။ ရခဲ့လွ်င္ေရာ တကယ္ပိုင္ဆိုင္ရမည္မွာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ ဘုရားသခင္ အာမခံေပး မေပးေတာ့ မေသခ်ာ။

ညေနေစာင္းေတာ့ က်ေနာ္ တို႕ႏွစ္ေယာက္အတူ ဘုရား ေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။ အေနာ္မာ ျမစ္ကမ္းတြင္ေတာ့ ၾကယ္ေတြ ေၾကြေနေလာက္ျပီ ထင္သည္။ သူမ ေပးထားေသာ နာရီေလးကို ၾကည့္ျပီး မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေရာက္မလာ ေစရန္ အခ်ိန္ကို အတင္းၾကီး တားခ်င္ေနမိသည္။ ဒီအ႐ြယ္ အထိ ပိုင္ဆုိင္ခဲ့သမွ်ႏွင့္ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ဆိုတာၾကီးကို လဲလို႕ရရင္လဲပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ ဒါမွ မဟုတ္လဲ တစ္ကမာၻလံုး၌ ႐ွိေသာ နာရီေတြ အားလံုး၀ယ္ကာ အခ်ိန္ေတြကို ရပ္ထားလုိက္ခ်င္ေသး သည္။

ကမာၻေရ… လည္ေနတာကို ရပ္ပါ။ ေနထြက္လာမွာကို တားပါ။
အခုအခ်ိန္မွာ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ မနက္ျဖန္ေလး တစ္ရက္ပါပဲ။ ဆံုး႐ႈံးျခင္းက ရင္ကို လာ႐ိုက္သည္။ ဘုရားေရ … ကယ္ပါ။

‘မင္း … ငါ့ကို မပိုင္ဆုိင္ရေတာ့ေပမယ့္ မင္းအေပၚထားတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြကိုေတာ့ .. မင္း ရခဲ့မွာပါ’

က်ေနာ့္ ပခံုးေပၚ သူ႕လက္ကေလးတင္ျပီး ႏွစ္သိမ့္သည္။ အလင္းေငြ႕ေငြ႕ေတြၾကားမွာ လမင္းက တိမ္ေတြကို တြန္းထုတ္ျပီး သူ႕ကိုၾကည့္ခိုင္းသည္။ ေကာင္းကင္ေၾကြေတာ့မွာလား ။

မႈတ္ထုတ္လုိက္တဲ့ ေလက အစ ေအးခဲေနရေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းတဲ့ ရာသီဥတုမွာ သူမႏွင့္ အတူ ေတာင္တက္ဖူးတာကို ျပန္သတိရေနမိသည္။ ထိုစဥ္က ႐ႊင္ျမဴးေနေသာ သူမ အျပံဳးသည္ ေတာင္တက္ခ်ိန္မ်ားကို ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေစခဲ့သည္။

‘မင္းနဲ႕ အတူ အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကီး ႐ွိေနမယ္ေနာ္’

သူမ ကတိေပးခဲ့ ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ကာလ ကေတာ့ ကတိမတည္ခဲ့။ (သို႕မဟုတ္) တည္႐ွိေနျခင္းက ကတိမတည္ခဲ့။
လက္အုပ္ခ်ီ ခါးခ်ိဳးထားသည့္တိုင္ေအာင္ နာရီလက္တံ ေတြရဲ႕ ေ႐ြ႕လ်ားမႈက ရပ္မသြား။ သူမ လက္ကေလး ျဖစ္ညွစ္ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ တိုင္ေအာင္…………………။

ယခုအခ်ိန္ထိ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရျခင္းမ်ား တကယ္႐ွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ မ႐ွိခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ က်ေနာ္ ဂ႐ုမစိုက္ခ်င္ေတာ့။ အခ်ိန္ကာလ မ်ားလဲ မသိေတာ့။
မနက္ျဖန္ မနက္၌ က်ေနာ့္ ခ်စ္သူ ေသဆံုးေတာ့မည္ဆိုေသာ အခါ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။

ငါး




ေရသည္ ေအာက္ဆီဂ်င္တစ္ဆႏွင့္ ဟိုက္ဒ႐ိုဂ်င္ႏွစ္ဆ ေပါင္းစပ္ထားသည္ဆိုေသာ ေဖာ္မ်ဴလာကို က်ေနာ္မသိပါ။ စီးဆင္းေနေသာေရ၊ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာေရ၊ ေသေနေသာေရ၊ တဘိုင္းဘိုင္းျပဳတ္က်ေနေသာေရ၊ တလြင္လြင္စီးေနေသာေရ၊ တေသာေသာ ေမ်ာေနေသာေရ၊ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနေသာေရ၊ ငန္ေသာေရ၊ ခ်ိဳေသာေရ၊ ဗြက္ထေနေသာေရ၊ ဓာတုေဗဒေရ၊ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာေရ တို႕ အေၾကာင္းကိုလည္း က်ေနာ္မသိပါ။ ျမင့္ရာမွ နိမ့္ရာသို႕ စီးဆင္းေသာ ေရ၏သေဘာကိုလဲ နားမလည္ပါ။
က်ေနာ္သည္ ငါး တစ္ေကာင္ျဖစ္ပါသည္။

ဘယ္ ငါး မ်ိဳးႏြယ္ ကေနေမြးထုတ္လုိက္မွန္းမသိေသာ က်ေနာ္သည္ ‘ဘာမွန္းမသိေသာ ေရ’ တြင္ ေနထိုင္ပါသည္။ ထိုေရသည္ သူၾကိဳက္သလို စီးဆင္းေလ့႐ွိျပီး တစ္ခါတစ္ခါ ဆို၍ တစ္ခါတစ္ခါ ေကာင္းပါသည္။ အျမဲလိုလို မ်က္ႏွာ ေျပာင္စပ္စပ္ျဖစ္ေနေသာ ထို ‘ဘာမွန္းမသိေသာ ေရ’ ကို လူ႕ေလာက အဘိဓာန္၌ ကံၾကမၼာဟု ဖြင့္ဆိုထားေၾကာင္း ေဗဒါမ်ား ေျပာၾကားခ်က္အရ သိရသည္။

က်ေနာ္ ေနထိုင္ေသာ ေနရာတြင္ တျခားငါးမ်ားကို လည္း အ႐ြယ္အစား စံုလင္စြာ ေတြ႕ရတတ္သည္။
ေရေအာက္သဘာ၀အရ ၾကီးေသာငါးမ်ားက ငယ္ေသာငါးမ်ားကို စားပါသည္။ ငယ္ေသာ ငါးမ်ားက သူ႕ထက္ငယ္ေသာ ငါးမ်ားကို စားျပီး ထိုအေသးဆံုးငါးမ်ားကေတာ့ ေရေအာက္သစ္ပင္ မ်ားကိုသာ စားပါသည္။

ထာ၀ရ ဘုရားသခင္သည္ အရာရာကို ဖန္ဆင္းသူ ျဖစ္သည္ဆိုပါက က်ေနာ့္ခ်စ္သူငါးမေလး၊ ကူးခတ္ႏိုင္ေသာ အျမွီး၊ ညဖက္ မပိတ္ေသာ မ်က္လံုးတစ္စံု ႏွင့္ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ျခင္းမ်ား အတြက္ ေရညွိမ်ား လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဤေရျပင္၌ ဘုရားသခင္အား တစ္ေခါက္တစ္ခါမွ် မေတြ႕ရ။ က်ေနာ္ ႏွင့္ ဓာတ္မတည့္ေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ သူ လဲပါပံုရ၏။

က်ေနာ္သည္ အဟိတ္ပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕၊ အလွျပင္ဆိုင္၊ တံဆိပ္မ်ားႏွင့္ အကၤ်ီ၊ က်ေနာ့္ အေဖ၊ သမိုင္းအတု တို႕ႏွင့္ မတည့္။ က်ေနာ္သည္ သ႐ုပ္မွန္၀တၳဳ၊ ဘုရင္႐ူး၊ အေရာင္ဆိုးထားေသာ ေကာင္းကင္၊ ကူဗလိုင္ခန္႕ တို႕ႏွင့္မတည့္။ က်ေနာ္သည္ ေဘထုပ္တန္းမွ စကားလံုးမ်ား၊ သရဖူ၊ သကၠာယဒိဌိ တို႕ႏွင့္ မတည့္။ က်ေနာ္သည္ အႏုပညာအတု၊ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ ပြဲေတာ္ရက္မ်ား၊ မ်က္ႏွာဖံုး တို႕ႏွင့္ မတည့္။ က်ေနာ္ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ား က်ေနာ္ ႏွင့္ မတည့္။

က်ေနာ္ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ားထဲ တြင္ ငါး မွ်ာခ်ိတ္လဲပါသည္။
ေ႐ႊေရာင္ တလက္လက္ႏွင့္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ညီွနံ႕ နံေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ သံတမန္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ နပိုလီယန္ ရဲ႕ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ေမးထူးေခၚေျပာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ဆူးကိုင္းမ်ားႏွင့္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ လက္နက္ကိုင္ထားေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္၊ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ႏိုင္ေသာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္… စသည့္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မ်ား က်ေနာ္ႏွင့္ မတည့္။
ထို ငါးမွ်ားခ်ိတ္မ်ားသည္ အခ်ဥ္ေဖာက္ထားေသာ စပ်စ္သီး၊ ေဆးလိပ္၊ တစ္ မွ ကိုးအထိ ဂဏန္းမ်ား (သုညမပါ)၊ ရာထူး၊ ဆုတံဆိပ္၊ လွ်ာအ႐ိုးမ႐ွိေသာ မိန္းမ စသည္ တို႕အား အစာ အျဖစ္သံုးကာ က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာေလ့ ႐ွိၾကသည္။ က်ေနာ္ ႏွင့္ မတည့္ေသာ အရာမ်ားက က်ေနာ့္အား မဆြဲေဆာင္ႏုိင္။
စနစ္တက် ပ်က္ဆီးျခင္း၊ ေမာ္ဒန္၀တၳဳတို၊ ကဗ်ာ၊ ဟီရိၾသတၱပ တို႕ႏွင့္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ ပါေကာင္းပါသြားႏိုင္သည္။

က်ေနာ္သည္ ငါးတစ္ေကာင္ ျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ေရ၌ ေပ်ာ္ ၏။ ျမင့္လြန္းေသာ ေကာင္းကင္ကား
အိပ္မက္ပမာ။ ကဗ်ာဆရာ တဂိုးကေတာ့ တိမ္ပြင့္ေတြကို ခြဲထြက္ျပီး သူၾကည့္တဲ့ အခါ
ငါး ေတြ ေရထဲမွာ ပ်ံသန္းေနတာ ျမင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။

လူးလြန္႕ျပီး ေရေပၚကို ခုန္တက္လုိက္သည္။
ဖ်က္ခနဲ အသင့္ ေစာင့္ေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္က က်ေနာ့္ကို ခ်ီသြားခဲ့သည္။ တိုးတိတ္လြန္းေသာ ငါးတစ္ေကာင္၏ ေအာ္သံကို သူမၾကား။

က်ေနာ္သည္ အဆိပ္သင့္ေနေသာ ငါးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ပါသည္။
There was an error in this gadget

License

အႏုပညာနဲ႕ ပက္သတ္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈ ေတြပါ။
thanks for visiting. =)